Μενού
Βιταμίνη D

Συνεχώς αυξανόμενες ερευνητικές ενδείξεις δείχνουν ότι υπάρχει μια ισχυρή σχέση ανάμεσα στην υποβιταμίνωση σε βιταμίνη D και του συνδρόμου της αντίστασης στην ινσουλίνη, κατά το οποίο μια συγκεκριμένη παραγόμενη ποσότητα ινσουλίνης έχει χαμηλότερο του αναμενόμενου αποτέλεσμα. Η σχέση αυτή έχει πιστοποιηθεί τόσο σε έγκυες γυναίκες (Maghbooli Z, Metabolism Research Reviews 2008) όσο και σε παχύσαρκους εφήβους (Alemzadeh R, Metabolism. 2008 Feb).

Σε αυτές τις πληθυσμιακές ομάδες (προ διαβητικούς με υποβιταμίνωση στη βιταμίνη D) η χορήγηση και χρήση βιταμίνης D βοηθά στην πιο αργή εξέλιξη διαβητοπάθειας αλλά και σε διατήρηση των κανονικών επιπέδων σακχάρου (Dutta, Diabetes Res Clin Pract. 2014 Mar).

Ο μηχανισμός με τον οποίο η συμπληρωματική βιταμίνη D βοηθά στον σωστό μεταβολισμό της γλυκόζης (τουλάχιστο στις ασθενείς με διαβήτη κυήσεως) είναι καθώς φαίνεται αυξάνοντας την ευαισθησία στην ινσουλίνη (Rudnicki, Diabetologia. 1997 Jan).

Τελευταίες έρευνες απέδειξαν ότι οι συμμετέχοντες σε αυτές όταν είχαν υψηλά επίπεδα βιταμίνης D (25OHD) είχαν χαμηλότερες πιθανότητες να εμφανίσουν μεταβολικό σύνδρομο (Mitri, Nelson, Eur J Clin Nutr. 2014).

Έτσι θα μπορούσαμε να πούμε ότι η έλλειψη βιταμίνης D στον οργανισμό αποτελεί έναν σημαντικό συμβάλλοντα παράγοντα στην εμφάνιση της αντίστασης στην ινσουλίνη στον διαβήτη Τύπου 2 (KrulPoel YH, BMC Endocr Disord. 2014 Jul).

Ακόμη όμως και σε διαβητικούς Τύπου 1 ασθενείς – παιδιά η συμπληρωματική θεραπεία με βιταμίνη D έδρασε ως μέτρια προστατευτικός παράγοντας στη λειτουργία των βήτα κυττάρων τους ενώ ήταν και απόλυτα ασφαλής (Li X, Diabetes Metab Res Rev. 2009 Jul).

Σε κλινικές μελέτες η συμπληρωματική θεραπεία με βιταμίνη D φαίνεται να έχει καλύτερα αποτελέσματα όσο πιο μακροχρόνια είναι η χρήση της. Έτσι, όταν η βιταμίνη D δόθηκε συμπληρωματικά για 1 χρόνο:

  • σε προ διαβητικό πληθυσμό όταν χορηγήθηκε σε δόσεις κατά μέσο όρο 2000 IU/ μέρα κατάφερε να μειώσει τη γλυκόζη νηστείας και τη γλυκοζυλιωμένη αιμογλοβίνη (M.S.Kuchay, Indian J Endocrinol Metab. MayJun2015)
  • σε παιδιά με ινσουλινοεξαρτώμενο διαβήτη κατόρθωσε να διορθώσει την απώλεια οστεϊκής μάζας σε δόσεις 0.05 μικρογραμμάρια/κιλό. Η οστεοπενία είναι αρκετά σύνηθες φαινόμενο σε διαβητικά παιδιά (AlQadreh A, Eur J Pediatr. 1996 Jan)
  • σε ασθενείς με λανθάνοντα αυτοάνοσο διαβήτη (Τύπος 1 διαβήτη που εμφανίζεται καθυστερημένα σε ενήλικες) σε δόσεις 0.5 μικρογραμμάρια τη μέρα παράλληλα με χρήση ινσουλίνης μπόρεσε να διατηρήσει τη λειτουργικότητα των βήτα κυττάρων του παγκρέατος καλύτερα από ότι η ινσουλίνη μόνη της (Li X, Diabetes Metab Res Rev. 2009 Jul).
Μοιραστείτε το!
About the Author : admin